Honorowi Wojciechowie




Członkowie nadzwyczajni:

  • Wojciech Rowiński - lekarz polski, chirurg, transplantolog, profesor. Brał udział w pierwszym udanym przeszczepieniu nerki w Polsce w 1966 roku.Kierownik Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej Akademii Medycznej w Warszawie w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie d. PSK nr 1 w latach 1980 - 2006. W latach 1995 - 2004 Dyrektor Instytutu Transplantologii. Autor ponad 300 publikacji naukowych i 50 rozdziałów w podręcznikach medycznych. Współautor monografii: Metody badań Doświadczalnych. Redaktor Naukowy, autor rozdziałów, monografii lub podręczników: Niewydolność Nerek w Chirurgii (3 wydania), Chirurgia dla pielęgniarek (4 wydania), Zarys Chirurgii Transplantacyjnej, Chirurgiczne aspekty przeszczepiania nerek, Transplantologia Kliniczna, Chirurgia dla Stomatologów. Członek Komitetów Patofizjologii Klinicznej i Terapii Polskiej Akademii Nauk. Członek towarzystw naukowych: Międzynarodowego Towarzystwa Transplantologicznego (ITS), Międzynarodowego Towarzystwa Wymiany Narządów (SOS), Międzynarodowego Towarzystwa Przeszczepiania Trzustki (IPITA), Amerykańskiego Towarzystwa Chirurgów Transplantacyjnych (członek zagraniczny z wyboru) (ASTS/AST), Europejskiego Towarzystwa Przeszczepiania Narządów (ESOT - Prezydent Towarzystwa 2001-2003), Europejskiego Towarzystwa Badań Chirurgicznych (ESSR) do 1992 roku, Towarzystwa Chirurgów Polskich (w latach 1993 - 1997 członek Zarządu Głównego), Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego (w latach 1993 - 1997 członek Zarządu Głównego, Prezes 2007-2009), Członkiem Korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Ponadto profesor dr. hab. Wojciech Rowiński pełnił funkcję Przewodniczącego Krajowej Rady
    Transplantacyjnej (1995-2006), pozostaje Konsultantem Krajowym w dziedzinie Transplantologii Klinicznej. Od 16 lat jest Członkiem Komitetu Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), Komisji do spraw Transplantacji Narządów.  Źródło: Wikipedia.org


  • Wojciech Dąbrowski - od 1958 członek ZHP: instruktor, harcmistrz m.in. komendant Staromiejskiego Hufca ZHP Wawel w Krakowie (1967-72), praca w komisjach samorządowych w Krakowie i Warszawie (1965-83); czł. ZSP i ZNP, Członek Krajowej Rady Postępu Pedagogicznego przy  Ministrze Oświaty (1979-83); autor wierszy, kompozytor piosenek, występy z własnymi recitalami, działalność estradowa i popularnonaukowa; laureat Szansy na sukces (1996), organizator cyklicznych Spotkań z piosenką w Natolińskim Ośrodku Kultury w Warszawiei Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie (2000-06), redaktor Antologii polskiej piosenki XX wieku, ukazującej się w tygodnikach Południe w Warszawiei Głos - Tygodnik Nowohucki w Krakowie,zdobywca Złotego Kanarka na Festiwalu Karaoke (2003),organizator i dyrektor artystyczny Ogólnopolskich Festiwali Piosenki Retro im. Mieczysława Fogga(2004-2006).  Źródło: spotkaniazpiosenka.org



  • Wojciech Pszoniak -  Aktor. Po ukończeniu szkoły podstawowej grał w orkiestrze wojskowej w Gliwicach (1956-58). W 1958-59 uczeń średniej szkoły muzycznej w Bytomiu w klasie oboju. Aktor w amatorskim Teatrze Wesołych Wagantów (1959), następnie w Studenckim Teatrze Poezji przy Uniwersytecie Śląskim (1960-64). Założyciel kabaretu "Czerwona Żyrafa" (1961-62). W latach 1960-64 będąc uczniem liceum dla pracujących w Gliwicach pracował jednocześnie jako laborant. Podczas studiów współzałożyciel Teatru STU. Aktor teatralny występujący w Starym Teatrze w Krakowie (1968-72), Narodowym (1972-74) i Powszechnym w Warszawie (1974-80), od 1978 także w teatrach francuskich. Wykładowca w warszawskiej PWST (1974-80). Występował w kabarecie "Pod Egidą". W latach 80-tych wyjechał do Francji, gdzie kontynuuje karierę aktorską. W latach 90-tych - nadal grając i mieszkając we Francji - zaczął ponownie grać w polskich filmach.  Źródło: filmpolski.pl


  • Wojciech Iwańczak - wybitny mediewista, historyk, badacz kultury Europy, specjalista z zakresu historii Czech w okresie późnego średniowiecza. Kierownik Zakładu Historii Średniowiecznej Uniwersytetu Humanistyczno - Przyrodniczego im. Jana Kochanowskiego w Kielcach, wieloletni przewodniczący Komisji Dziejów Czech i Stosunków Polsko - Czeskich przy Komitecie Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk. Od 17 listopada 2008 roku Członek Nadzwyczajny Opolskiego Bractwa Wojciechowego.


  • Wojciech Kuczok (ur. 18 października 1972 w Chorzowie) prozaik, poeta, scenarzysta, krytyk filmowy. Absolwent III LO im. Stefana Batorego w Chorzowie. Wcześniej uczęszczał do I LO im. Juliusza Słowackiego w Chorzowie, skąd został karnie wydalony. Ukończył Uniwersytet Śląski. Współpracownik Tygodnika Powszechnego, Res Publiki Nowej i miesięcznika Kino; doktorant filmoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 90. przynależał do grupy poetyckiej Na Dziko. Autor powieści Gnój, za którą dostał w 2003 r. Paszport Polityki, Nagrodę Literacką Nike w 2004, a także Nagrodę Krakowska Książka Miesiąca (marzec 2004 r. - mieszkał w tym czasie w Krakowie). Napisał też scenariusz do filmu Magdaleny Piekorz Pręgi, który zdobył w 2004 główną nagrodę na festiwalu filmowym w Gdyni. Prywatnie kibic Ruchu Chorzów, a także speleolog, odkrywca (wspólnie z synem) jaskini Dującej w Beskidzie Śląskim  Źródło: Wikipedia.org


Członkowie honorowi:

  • Anna Pobóg - Lenartowicz - prof. dr hab., polska historyczka. Jej specjalizacje to archiwistyka, historia Śląska i historia średniowiecznej Polski. W 1992 obroniła pracę doktorską na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1999 habilitowała się na Uniwersytecie Opolskim, gdzie obecnie pełni stanowisko dyrektora Instytutu Historii na Wydziale Historyczno-Pedagogicznym. Tytuł profesora uzyskała w kwietniu 2008. Współpomysłodawczyni obecnego terminu obchodów Dni Opola jaki z "matka chrzestna" Opolskiego Bractwa Wojciechowego. Jest Prezesem opolskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego.  Źródło: Wikipedia.org

  • Stanisław Sławomir Nicieja – polski historyk i historyk sztuki XIX i XX wieku, rektor Uniwersytetu Opolskiego, senator V kadencji. Ukończył studia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu (na bazie której powstał w 1994 Uniwersytet Opolski), uzyskując tytuł zawodowy magistra historii. W 1977 obronił doktorat w zakresie nauk humanistycznych, w 1982 otrzymał stopień doktora habilitowanego. W 1989 został profesorem nadzwyczajnym, dwa lata później przyznano mu tytuł profesora zwyczajnego. Odbył staż na Uniwersytecie im. Iwana Franki we Lwowie (1978-1979), w Instytucie Historii PAN (1981-1982), stypendium Bolesława Krokowskiego w Nancy i Paryżu (1986), stypendium Fundacji Lanckorońskich w Londynie (1990-1991), stypendium Fundacji Tadeusza Zabłockiego w Londynie (1992), stypendium Polskiej Fundacji Kulturalnej w Londynie (1993). Po przekształceniu WSP w Uniwersytet Opolski (1994) pełnił funkcję rektora w latach 1996-2002; ponownie został wybrany na trzyletnią kadencję w 2005. W 2008 zrezygnował z kandydowania na tę funkcję na kolejną kadencję. W latach 2001-2005 z rekomendacji Sojuszu Lewicy Demokratycznej z okręgu opolskiego został wybrany Senatorem V Kadencji. Członek Polsko-Ukraińskiej Komisji do spraw Renowacji Cmentarza Łyczakowskiego we Lwowie (1989-1993), członek zespołu Odbudowy Cmentarza Orląt we Lwowie (od 1993), członek Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu – Instytut Pamięci Narodowej (od 1994), członek komitetu redakcyjnego Słownika Biograficznego Polonii Świata (Paryż, od 1992), członek Rady Kolekcji Leopolis Muzeum Niepodległości w Warszawie (1992), członek redakcji miesięcznika
    "Semper Fidelis" (1989-1993), członek rady programowej Polskiego Radia Opole (1993-1999), członek redakcji miesięcznika "Strony" (od 1994), autor 14 książek, około 400 artykułów naukowych, publicystycznych i popularyzujących historię oraz kilkudziesięciu biogramów i artykułów biograficznych, m.in.: Edwarda Raczyńskiego, Karola Zbyszewskiego, Marii Danilewicz-Zielińskiej. Promotor kilkudziesięciu doktoratów. Publikował m.in. w "Zeszytach Historycznych" w Paryżu, "Dziejach Najnowszych", "Odry", "Kresach Literackich", "Przeglądzie Wschodnim", "Życiu Literackim", "Pulsie" w Londynie, "Orle Białym" w Londynie, "Tygodniu Polskim" w Londynie, "Kwartalniku Historycznym", "Mówią Wieki" i "Nowych Książach". Znawca przeszłości Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich Rzeczypospolitej, autor monografii o Cmentarzu Łyczakowskim wydanej w nakładzie 250 tys. egzemplarzy, znawca sztuki cmentarnej. Laureat nagród: im. Ludwika Waryńskiego (1987), im Juliusza Ligonia (1989), "Życia Literackiego" (1989), "Przeglądu Technicznego" (1989), Polskiej Fundacji Kulturalnej w Londynie im. Edwarda Raczyńskiego (1991), "Przeglądów Wschodniego" (1993), nagroda "Polityki" (1999), laureat Nagrody Literackiej Wojewody Opolskiego (1990), nagrody I stopnia Ministra Edukacji Narodowej za osiągnięcia naukowe (1986, 1991, 1999), Zasłużony Obywatel Miasta Opola.  Współautor sześciu filmów dokumentalnych o Lwowie, m.in.: "Orlęta Lwowskie" (1990), "Snem wiecznym we Lwowie" (o Cmentarzu Łyczakowskim, 1992), "Zadwórze – polskie Termopile (1993), "Muzy Lwowa" (1994), twórca Towarzystwa Historyczno-Literackiego im. Karola Szajnochy w Opolu i w jego ramach organizator od 1989 wieczorów autorskich i
    promocji ważnych książek w Klubie Akademickim Uniwersytetu Opolskiego. Jest pomysłodawcą i realizatorem "Złotej Serii Otwartych Wykładów Uniwersyteckich".